Nie jestem czarodziejem,
który będzie sny kolorował.
Nie sprawię, by dom wyrósł
na jałowej, twardej skale.
Nie opowiem prostej historii,
bez pochmurnych dni,
wiatru, chłodu i gradobicia.
W środku zimy, nie zabiorę
nas do zielonego gaju.
Nie jestem czarodziejem,
ale czarnym atramentem.
Przeniknie cię mój wiersz.
30 styczeń 2022
(z dedykacją dla J. W.)
Nim słońce wstanie, kochać
będziemy się wierszem.
Skruszony lód zasili
kolory młodych kwiatów.
Wiatr będzie mniej słony,
deszcz twardy, a pocałunek
aksamitny, z akcentem mięty.
Zamkniemy okna i drzwi,
okryjemy się nutą jaśminu,
sandału i czarnego opium,
by w ciszy, w sobie śnić.
Nim słońce wstanie, kochać
będziemy się wierszem.
Kropla po kropli - mieszając
figlarne temperamenty.
Wino przeniknie w krew,
drżenie ustąpi bajce,
a morał napisze się sam.
21 styczeń 2022
Bałtyk o wschodzie, komenda,
marynarz gra…
Dwie wieże nabierają blasku.
Wróć. Nie pójdę dalej sam.
Poranek inny niż zawsze
- miejsce gołębi zajęły
skrzeczące mewy.
A w tle długo wyczekiwany
nieśmiały i nieco pogubiony
uśmiech pod kapturem.
Prawdziwe usta i ich smak.
Bałtyk o wschodzie, słowa,
dłoń przepleciona z dłonią.
Jachty wyczekujące wiosny.
Dwa odległe życiorysy,
stające się jedną opowieścią.
Zimno, deszcz i tawerna
pozwoliły w końcu usiąść,
by spokojnie zrozumieć,
że to się dzieje naprawdę.
Mimo że nie do końca
jesteśmy wstanie to ogarnąć,
zrozumieć dlaczego teraz,
czemu my, i właśnie tak.
05 styczeń 2022
My już jesteśmy razem,
reszta to tylko formalności.
Numer skrytki pocztowej,
drzewo za oknem i ptak
siadający na parapecie
co dnia, o tej samej porze.
Mapę można złożyć,
przybliżając do siebie
odległe rejony, miasta,
ulice z trudnymi nazwami
i twarze gotowe pocałunku.
Podróż jest jednym z znaków
w wielkim alfabecie,
jakiego przyjdzie nam używać.
My już jesteśmy razem,
reszta to tylko formalności.
Jedna walizka wspomnień
i koperta z niedokończonym
aktem notarialnym na jutro.
Pociąg z peronu czwartego
- godzina dwudziesta trzecia,
minut chyba czterdzieści,
a kilka godzin później...
Dokończysz własny wiersz.
25 grudzień 2021
Miało już nie być kawy,
orientalnych ziół, świec,
kadzidełek i blasku
polarnej zorzy nocą.
Nowych dat w kalendarzu
do zapamiętania,
i cudzej bielizny splątanej
z moimi ciuchami.
Nie patrzyłem w fusy
na dnie filiżanki.
Kolację jadałem sam,
słuchając ględzenia
bohaterów filmu akcji.
Miało już nie być kawy,
ust, dłoni splecionych
i przegadanych nocy.
Listy napisały się same,
nie pytając nas o zgodę.
15-16 grudzień 2021
Wiatr układa białe płatki
na niespełnionych planach.
Noc wkrada się w granice
trwającego jeszcze dnia.
Stary gniewny Bóg
nie spowiada się z win
i z grzechów popełnionych
w naiwnej namiętności.
Młody pozostaje w cieniu
wszechobecnego ojca,
póki czas się nie zatrzyma,
by mógł z kolan wstać.
Miód, mak, czerwone wino
i równie krwisty barszcz.
Trzy świece i cztery ściany.
Wiatr układa białe płatki
na niespełnionych planach.
Niczym bielizna skrywa
pola bitwy i oazy radości.
Tatuaże tylko pozornie
maskują głębokie blizny
wygrawerowane w satynie,
jedwabiu i twardej stali.
Deszcz nie zmywa ran
czystą poświęconą wodą.
W ustach wciąż pozostaje
zimny, metaliczny smak.
Dwóch stopni zabrakło,
by zamarzła ostatnia kropla
wiary w lepszy układ dnia.
I nie budź mnie, nim płatki
nie rozejdą się w ziemi
pod kwitnącymi kwiatami.
02-03 grudzień 2021
Zegar nie odpowie na pytania,
nie cofnie żadnej z chwil.
Lokomotywy nie wrócą
na dawno rozebrane torowiska.
Zresztą, kto by je pamiętał?
Piętrowe wagony, dworce
i ciemne karmelowe piwo.
Jutro - nie będzie już takie samo.
Hałdy pozieleniały, a kopalnie
- zalane w trupa poszły spać.
Wiosno, co tańczysz rankiem,
w lekkiej, śnieżnej sukni.
Coś kroplą rosy, obmywającą
zmęczone pracą dłonie.
Zagraj, jeszcze ten jeden raz,
przy kielichu nektaru kwiatu
rumianku, szałwii i mlecza.
Zegar nie odpowie na pytania.
Bosą stopą po kamienistej ziemi
zmusza iść, choć kolana pękają.
Niech więc podążam - w oparach
przychylnego różanego wiatru.
21 listopad 2021
